News & Events

Mijn opa heeft vroeger een broer verloren aan de Spaanse griep. Nooit bij stil gestaan, de Spaanse griep. Maar in de afgelopen maanden wel. Toch eens wat meer gegoogeld. Ik schrok toen ik las dat een half miljard mensen besmet raakte en dat 20 tot 40 miljoen mensen stierven aan deze griep. Staan we aan de vooravond van iets groots? Is dit pas het begin? Wat houdt dat in een tweede golf? Wat kunnen we verwachten na de vakantie? Of maken we ons te druk? Is de gehele situatie overdreven en valt het allemaal wel mee. Ik lag er in het begin wel een paar keer wakker van. In tegenstelling tot nu, het went, ook een epidemie. Knagende onzekerheden en soms onheilspellende berichtgevingen deden mij, in het begin zeker, veel thuis houden. Totdat de drang om te willen fietsen en het zonnetje op je wangen te voelen steeds onhoudbaarder werd. 

In de carnavalsvakantie spraken we met elkaar af, in de Verkadefabriek, Den Bosch. Heerlijke omgeving. Muziek, film en eten. Heerlijk. Elk jaar spreken we af op een andere plaats. We zijn diegene die in 2008 in Eindhoven de deeltijd bouwkunde leraren opleiding hebben behaald. Carnaval was net achter de rug toen we hoorde dat de eerste besmetting had plaats gevonden. Het komt dichtbij, China, Italië en nu wij. Maandag weer naar school. In mijn achterhoofd, wie is er besmet en wie niet. Hoe reageer je op studenten die verkouden zijn? In het begin hadden we het erover maar tegen het eind van de week waren er al meer besmettingen in Brabant. Niet zo gek met die carnaval hier in het zuiden. Toch? 

De week die daarop volgde werd steeds spannender. Steeds meer besmettingen en wat te doen met studenten die hoesten in de klas? Naar huis sturen? Of toch nog maar even aankijken? De onzekerheid nam toe over hoe te handelen. Op een gegeven moment hebben we zelf de knoop doorgehakt. Studenten die hoesten en proestend de klas in komen, verzoeken we vriendelijk om naar huis te gaan. Mijn vrouw loopt extra risico bij een eventuele besmetting, evenals drie van mijn collega’s. Eerlijk gezegd was ik in eerste instantie blij dat de school dicht ging op 16 maart. Het nam toch een bepaalde spanning weg. Maar als snel volgde het thuisonderwijs. Hoe hier vorm aan te geven? Zeker aan onze jongens. Zij volgen de bouwopleiding, timmeren, metselen of tegelzetten. De meeste werken vier dagen en gaan 1 dag naar school. Niveau 2 en 3. Dit is een ander type leerling dan een BOL 4 student. Onze jongens gaan graag werken en hebben iets minder met school. Contact, stimulerende gesprekken en soms lekker effe flauwekul maken met elkaar is essentieel voor de motivatie van deze jongens. 

We zijn begonnen met bellen, mailen en teams en vooral veel appen. Al vrij snel werd duidelijk dat we als collega’s behoefte hadden aan contact met elkaar. Al was het alleen maar om de eerste ervaringen te te delen en effe elkaar zien. In het begin werden we overstelpt met informatie over hoe en met wat digitaal les te kunnen geven. Ik zelf heb moeten leren werken met Teams. Nu weet ik niet beter. Theoretische lessen ging eigenlijk vanaf het begin goed. We sturen werk op en begeleiden daarin de studenten. Ze zijn gewend om daarmee te werken. Het maken van tekeningen en deze controleren ging wat lastiger. In het begin zat ik ook elke dag braaf om 8:00 uur tot 16:00 achter de computer thuis, wachten op vragen van studenten. En die kwamen ook. Half april sloeg wel wat gewenning toe merkte ik bij mezelf en ging ik tussendoor wat vaker een wandelingetje maken. Ik weet niet hoe het zit met de rest van mijn collega’s maar ik ben iets toegenomen in gewicht. Ietsje maar. En dan de hele tijd achter de pc zitten gaat kriebelen. En hoe lang gaat dit duren? 

Ik ben mentor van drie klassen. Ik miste ze. Ik begon met bellen, hoe gaat het met je en kan ik je nog ergens mee helpen waren mijn vragen. Dat geeft weer meer een band dan mail, teams of app. Begin mei ben ik wat vaker op mijn locatie geweest en nu werk ik eigenlijk elke ochtend op mijn locatie. Ik miste mijn ritme en ik wilde weer een scheiding tussen mijn prive en werk. Ik merk dat ik het niet erg vind om af en toe thuis te werken maar niet de hele dag. Dit werkt goed nu. Eind mei hebben we een aantal gesprekken gevoerd met studenten op school omdat die ons inziens nodig waren. Dit betrof de studenten die dit jaar afstuderen. De laatste puntjes op de i. Ook zijn we bij elkaar geweest om te kijken wat die 1,5 meter economie nu voor ons inhoud op school. Rood witte linten bestellen, leerlingen die tegelijk naar de wc willen, kan niet, looproutes, in twee groepen werken, handgels, wel of geen mondkapjes, elkaar scherp houden, studenten aanspreken op gedrag, zelf het goede voorbeeld geven etc. 

Ze doen het nog niet zo slecht onze studenten. De meeste behalen hun diploma dit jaar. Geen bijeenkomst, geen diploma uitreiking met grappige verhaaltjes over de studenten, au! Dit voelt schraal. Een diploma-uitreiking is een moment, een speciaal moment. Je laat ze los en ze vliegen uit. Opmakend daarna voor het komend schooljaar. Maar dit komend schooljaar is nu al anders. Kleine groepen en ergens zeurt er een stemmetje, ja maar wat als die tweede golf….. . Ga weg tweede golf, pleurt op zouden we in Rotterdam zeggen. Nu eerst de zomervakantie. We gaan niet naar Portugal. We halen Portugal in huis. Portugese drank en eten koken, Portugese muziek en films kijken en over Portugal lezen.  Soms ergerend aan begrijpelijke maar niet verstandige demonstraties in o.a. Amsterdam. De drukte die toeneemt, zowel bij jong en oud. Dit laatste maakte mij soms wel eens boos tijdens het fietsen; waarom blijven jullie niet gewoon thuis ouderen? Voor wie doen we het anders? Ik weet het, emotie en het is te kort door de bocht. Rare tijden zijn het. Hoe zou mijn opa dit ervaren hebben, als hij nog leefde?

Jacob Kooistra
Docent bouwkunde
Koning Willem 1 college Den Bosch

Geef een reactie

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.